Eerst maar even voorstellen. Mijn naam is Ele Snieder, er zullen maar weinig leden zijn die mij kennen, zolang speel ik nog niet golf. Om mijn golfspel te verbeteren binnen mijn grenzen, loop ik het liefst in m’n 1tje over de golfbaan met ruim tijd voor en achter mij.. Kun je slagen opnieuw doen en even rustig zoeken naar je bal, al heb ik een hekel aan zoeken. Het Pitch en Putten doe ik al ongeveer 20 jaar en daarmee best wel flinke successen behaalt. In mijn jonge senioren tijd 5x Nederlands kampioen geweest, mee gedaan op het WK in Spanje, al was dat niet zo’n succes en nog steeds recordhouder met de minste slagen over 3 ronden tijdens een NRT. Nu ik ook golf wordt de kwaliteit van het Pitch en Putten minder, tis toch een iets andere tak van sport. Speel elke dinsdagavond nog wel de PenP clubcompetitie op Leeuwarden.
Afgelopen zondag 2 augustus was het dan uiteindelijk zover en mocht ik mijn Pitch en Putt kwaliteiten meten met de beste golfers van de Hildenberg. Best spannend dus. Om mijn spanning nog verder op te bouwen, werd mij gemeld dat ik niet in mijn handicap categorie 2 was ingedeeld, maar bij 1. Op basis van mijn Pitch en Putt verleden en handicap wel terecht.
Bij binnenkomst melden bij de wedstrijdcommissie die er al helemaal voor klaar zat en er organisatorisch helemaal klaar voor waren. Krijg je gelijk een prachtige goodie bag met leuke en zeer nuttige inhoud. Ik was iets te vroeg en het wachten vind ik dan het meest vervelende, wordt je alleen maar zenuwachtiger van.
Ingedeeld bij toppers Rick Dat en Guus Merkus voor de eerste 18 holes. Op zich een prima indeling voor mij. Kun je je optrekken aan het niveau van die mannen en weet je dat je gelijk aan de bak moet. Mijn voornemen was om geen 4 tjes te maken, maar zenuwen waren mij nog enigszins de baas blijkbaar, want gelijk op de 1e hole een bogey. Hoewel de afstand van 35 mtr of korter mij niet zo ligt, kon ik verdere schade voorkomen. Omdat de greens er prachtig gemaaid bij lagen begon ik steeds meer vertrouwen te krijgen in mijn putting en viel er ook wel een birdie te noteren. Vooral de 1e was een hele lange put van net buiten de green en dat geluk moet je dan misschien eerst hebben om meer vertrouwen te tanken.
Afslagen gingen steeds beter lopen, alleen hole 9 is alweer een golf afstand waar ik meer moeite mee had. Dan is het mooi dat het chippen ook nog eens lekker loopt. Ondertussen vielen de putjes bij mijn flightgenoten wat minder gemakkelijk, waardoor er een klein verschil ontstond.
Met 4 slagen verschil de finale ingaan, wederom samen met Rick en nu Jeroen, al was die koploper van categorie 2, was voor mij best wel verrassend, maar geeft natuurlijk een redelijk geruststellend gevoel. Had mij zelf voor deze ronde de opdracht gegeven, geen gekke dingen te doen, steeds voor de par gaan. Al moest ik op mijn hoede blijven voor het geval dat bij Rick opeens wel zijn putjes zouden vallen. Maar je hebt van die dagen dat je het gewoon niet meer kunt omdraaien. Daardoor kon ik rustig voor simpele parretjes blijven gaan en dan vallen er automatisch ook nog wel birdies, waardoor het uiteindelijk bij die eerste bogey bleef en maar liefst 8 birdies.
En dan bij de prijsuitreiking zoveel prijzen in ontvangst mogen nemen is ook bizar. Door het fijne format voor ieder een leuke uitdaging om mee te doen volgend jaar.
Rick, Guus en Jeroen bedankt voor jullie stimulans en vooral ook goede sfeer de ronden te lopen en er een leuke middag aan over te houden.
Wedstrijdcommissie bedankt voor een vlekkeloze organisatie
Het team van de Hildenberg wat steeds klaarstond om de inwendige mens te verzorgen.
Ele Snieder